Ons dagboek 2009
 
Even geleden 24-11-2009

Hallo Schattebolleke

Het is een tijdje geleden dat ik zelf nog iets op je webstekje heb geschreven. Om één of andere reden schuif ik het tegenwoordig altijd voor me uit als ik iets wil schrijven op je site. Het valt me moeilijk.

We hebben weer wat fotootjes onder het fotoluik toegevoegd. Zo zijn we in oktober een paar dagen naar Oostende geweest, op bezoek bij je Oma en Peter die daar een appartementje gehuurd hadden. Hoewel het weer ons in de steek liet, was het toch leuk. De ochtend toen we samen met Bodhi jouw naam gaan schrijven zijn in het zand op het strand was een emotioneel geladen moment voor Mama en mezelf. Vooral toen de zee je naam weer wegspoelde. Het deed ons denken aan augustus twee jaar geleden... Het ééne moment ben je er nog, het volgende moment niet meer. Toch was het leuk om je op die manier te kunnen betrekken in het eerste bezoekje van Bodhi aan de zee.

Onder het fotoluik staan ook nieuwe fotootjes van Bodhi. Je kleine zusje is een echt kapoentje hoor. Ons zonnetje leert stilaan kruipen, lacht haar twee tandjes meermaals per dag bloot, laat af en toe haar karaktertje om de hoek piepen, en ze lacht steeds naar jouw foto's als we haar grote zus tonen.

Ondertussen heeft de herfst het laatste blaadje van je boompje meegenomen. Zoals alles buiten deze tijd van het jaar, staat ook jouw boompje er nu wat triest bij. Komt daar nog bij dat we stilletjes aan naar de eindejaarsperiode gaan. Vroeger keek ik altijd uit naar die periode, er ging gezelligheid in schuil. Na jouw overlijden beleef ik dat volledig anders. Het is een periode die me vanbinnen een zwaar gevoel bezorgd.

Op 12 december is het op Gasthuisberg de bijeenkomst van ouders van overleden kinderen. We gaan ook dit jaar en hebben nu al afgesproken met de ouders van Caroline*. Daarover schrijven we volgende maand wel wat meer.

Gisterenavond heb ik een DVD-schijf gebrand zodat we nu ook al je filmpjes op onze televisie kunnen bekijken. Sommige filmpjes hadden we al een tijdje niet meer gezien. Vooral toen we bij de maand juni aanbelanden, vielen sommige stukjes ons héél zwaar. Meer dan ooit tevoren zagen we dat je het bij momenten toch moeilijk hebt gehad. Ik denk dat het ons nu nog meer opvalt dan tevoren omdat we nu kunnen vergelijken aan de hand van Bodhi. Wat was je toch een freel meisje lieve schat. Wat een geluk dat we ondanks de ongemakjes zo intens van mekaar kunnen genieten hebben. De tijd heelt alle wonden? Vergeet het maar. Het wordt met de maanden en jaren die stilletjes aan verstrijken niet gemakkelijker. We missen je elke dag en ons verdriet blijft bij momenten heel intens.

Tot slot nog even dit. Naast de mooie reacties die we al gekregen hebben naar aanleiding van je website, zat er verleden week toch een berichtje in je mailbox waar ik een wrang gevoel aan heb overgehouden. Een mama schreef ons dat ze op jouw website was terecht gekomen omdat ze voor haar dochtertje op zoek was naar een nieuw Knorretje-knuffeldoekje zoals jij er ééntje hebt. Ze vroeg ons of we geen afstand wilden doen van je knuffeldoekje. Ten eerste, heb jij je knuffeldoekjes meegenomen op je grote reis (zoals beschreven op je website), en ten tweede, vind ik het toch maar vreemd dat zo iemand dat aan ons durft te vragen. Sommige mensen zijn ongeloofelijk... ongevoelig.

Dikke zoen aan onze Kampioen.

Papa
 

Aiko-boom 31-10-2009

Dag lieve schat,

't Is weer al even geleden, ik voel me er zelfs wat schuldig om. Het is niet dat we jou vergeten hoor, lieve pop. Het is er echt niet makkelijker op geworden. Als ik over jou vertel tegen andere mensen dan merk ik wel dat het mij emotioneel moeilijker valt dan voorheen. Vooral bij mensen die ik vertouw en goed ken.

Ondertussen heeft je boompje nog maar enkele blaadjes op zijn kroon. Eerst heeft hij weer die mooie herfstkleuren gekregen, prachtig! Ik ben heel blij dat we die voor jou hebben geplant. Het brengt altijd wat leven en iets om naar uit te kijken, samen met jou. Ik kon het zelfs niet laten er al wat mezenbollen in te hangen. Het is zo leuk om die vogels op de takken van jou boom te zien zitten. Binnenkort gaan er dan ook weer de lichtjes in zo kan ik hem zelfs in het donker blijven bewonderen.

Je kleine zusje is een echte speelvogel en blij meisje, net zoals jij! Al een grote flinke meid. Ze heeft wel een karaktertje maar dat mag wel hoor,hihi... Ze kijkt en lacht nog altijd zo mooi naar jou foto's. Het is een plezier om haar bezig te zien samen met jou. Onze twee schatten van dochters!!!

Tot binnenkort lieve Aiko, dikke kussen van je mama, papa en fiere zusje!

 

Ons lief Engeltje 07-08-2009


Het was gisteren weer die andere speciale dag hé lieve schat. Een dag die we nooit meer zullen vergeten maar die we toch zo positief mogelijk willen houden! Het begon al gisteren rond half 6 toen ik naar mijn werk reed. Een heldere hemel en een pracht van een volle maan, ik was ervan onder de indruk. Dit zou een mooie kleurtekening van ons Aiko kunnen zijn, dacht ik. Elk jaar zorg jij er voor dat we een prachtig stralende dag hebben. Net of je ons, ondanks alles, toch een mooi moment wil meegeven.

We zijn net zoals vorig jaar een ballon gaan kopen. Altijd een kieskeurige onderneming omdat we alleen maar het mooiste voor jou willen. We hadden de ballon van vorig jaar ook meegenomen om nog eens te laten opblazen. Ik had hem heel mooi en voorzichtig opzij gelegd. De verkoper vertelde dat ze maar zelden in zo'n goede staat terug binnenkomen. Hij is voor ons van grote betekenis maar dat wist hij natuurlijk niet hé.

Je papa heeft ondertussen nog enkele foto's op je site gezet van je boompje, je zusje en je nieuwe ballon. Het is toch steeds moeilijker aan het worden om echt iets heel tastbaars te houden. Vooral omdat er niet veel nieuwe dingen meer bijkomen. Af en toe koop ik iets speciaal voor jou maar omdat jij dat niet hebt kunnen aanraken, kan het nooit zo speciaal worden als die andere dingetjes.

Papa en ik hadden het er onlangs nog over dat het toch prachtig zou zijn om jou nog eens stevig te kunnen knuffelen en besnuffelen, hihi... een mens zou er alles voor geven... Het is niet altijd eerlijk maar ik ben toch blij dat we jou zo dicht bij ons hebben mogen hebben... al was het maar voor zo kort.

Ik heb je al veel geschreven dat ik je mis lieve Aiko* en ik zal dat in de toekomst nog vaak doen, want dat gevoel gaat nooit meer weg. De liefde voor een kind, MIJN kind, is onvoorwaardelijk en eindeloos ... je bent mijn bijzonderste parel en die pakt niemand mij nog af.

Voor altijd diep in mijn hart, je trotse mama!

 

Onderonsje 27-06-2009


Dag lieve Aiko,

Het is weer even geleden dat ik je nog wat geschreven heb. Los van al onze leuke onderonsjes natuurlijk ...

We zijn net terug van Center Parcs, een verrassing van de papa, om er eens tussenuit te zijn. Hij doet echt zijn best om zijn zinnen zo goed mogelijk te verzetten. Maar het lijkt niet makkelijk om die knieën zomaar te vergeten. Jij was natuurlijk ook van de partij. Twee mooie foto's van jou die altijd meegaan en een mooie kaars, zodat we jou stralende warmte altijd bij ons hebben. Ik denk dat je het ook wel naar je zin zou gehad hebben in het zwembadje, je zat ook zo graag in het water hé. Je zusje bleef er rustig bij in het kinderbadje. Zij heeft veel rondgekeken en goed geslapen na haar baduurtje.

Je zusje is ondertussen net 5 maanden geworden en al een flink en stevig meisje geworden. Het is ongelooflijk om te zien wat zij allemaal al kan. Toch maak ik niet steeds de link naar wat jij dan niet kon. Jij was nu eenmaal wie je was, een stralende Aiko met een prachtige blik en een eigen karakter. Eigenlijk ben ik wel blij dat ik niet te veel vergelijk. Voor mezelf betekent dat dat ik jou aanvaarde zoals je was, met al je eigen kwaliteiten!

Je oma heeft me vandaag een tuiltje met lavendelbloementjes gegeven. Mooi bij elkaar gebonden om bij je foto te zetten zei ze. Toch wel leuk dat zij ook nog steeds dingen voor je maken of kopen. Ook zij denken nog veel aan jou, dat merk ik dan aan van die kleine dingen.

Ik kijk eigenlijk ook wel al uit naar de periode dat ik over jou kan vertellen aan Bodhi. Ik hoop dat ze jou op die manier toch ook in haar hartje zal kunnen sluiten. Maar daar zal jij ook wel bij helpen ... lieve schat. We zullen wel nog even geduldig moeten zijn.

Ik ga eens kijken wat je papa en Bodhi beneden aan het doen zijn, ze hebben blijkbaar veel plezier. Jij hebt natuurlijk alles gezien .... hihi.

Altijd in mijn hoofd en het mooiste plekje in mijn hart.

Dikke kussen, je mama. 


Dipje 19-05-2009


Dag Kampioentje

Het is 2 maanden geleden dat Papa nog iets heeft geschreven in je dagboek en dat is niet van zijn gewoonte hé.

Toen je aan je grote reis begon (ik vind 'overlijden' nog altijd een verschrikkelijk woord) ben ik beginnen fietsen omdat dit op geestelijk vlak een heel positieve uitwerking heeft op mij. Het fietsen bezorgde me telkens een gevoel van 'zen' waarnaar ik hunkerde toen je er niet meer was. Ik voelde me goed in m'n vel door het sporten en geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht dat ik ooit nog in een depressie zou belanden, niet na wat we hebben meegemaakt en er zo goed zijn mee omgegaan. Ik had immers mijn manier gevonden om er mee om te gaan, en de fiets speelde daar een belangrijke rol in.

Tot einde maart van dit jaar. Ik sukkel al langer met een blessure aan de rechterknie maar die heb ik met het inlassen van rustperiodes redelijk onder controle kunnen houden. Tot 2 maanden terug. Ineens manifesteerde de blessure zich tegelijkertijd aan de rechter- én de linkerknie. Geen fiets meer, veel last in het dagelijks leven, tijdens het autorijden, bij zitten met geplooide knieën (en Papa doet bureauwerk en rijdt met auto naar het werk). Weg fiets, weg uitlaatklep...

En toen kwam ik heel snel in een negatieve spiraal terecht. Mijn sportarts stelde nu ook voor mijn linkerknie dezelfde diagnose die al eerder gesteld was voor de rechterknie. Het zou wel goed komen mits gedoseerd fietsen maar het zou wel eens veel tijd kunnen vragen. Ik begon me te fixeren op de pijn, die op die manier alleen maar erger leek te worden. Ik twijfelde aan de diagnose van de arts en begon me af te vragen of dit wel ooit over zou gaan. Het kan toch niet zijn dat ik met zoveel dagelijkse hinder moet leren leven? Ik kon me niet meer concentreren op mijn werk. Ik kon niet meer genieten van Bodhi. Ik zat in een zwart gat. Twee weken thuis met ziekteverlof en 5 kilo afgevallen op 14 dagen tijd. Ik was er onderdoor. Ik kon niet meer relativeren.

We hebben jou verloren aan een ongeneeselijke ziekte... In onze omgeving hebben op dit ogenblik twee kennissen leukemie... Jouw Peter die in het ziekenhuis ligt... En toch kon ik mijn situatie niet relativeren. Ik wás en bén daar beschaamd over. Meermaals heb ik tegen Mama gezegd dat dit de donkerste periode uit mijn leven was, en ik vertelde erbij dat ik niet fier was om dit te zeggen, maar ik zat meer in de put dan in augustus 2007 en daarna.

Het is een gevoel van frustratie, boosheid op mezelf. Ik heb me die toestand met de knieën op de hals gehaald door onvoldoende naar mijn lichaam te luisteren. En net nu het plaatje terug zo mooi als mogelijk is (perfect zal het nooit meer zijn), door de komst van Bodhi, verpest dit voor mij veel mooie momenten.

Momenteel heb ik mezelf wat terug gevonden. De dagelijkse hinder baart me nog veel zorgen naar de toekomst toe maar ik moet er gewoon in blijven geloven dat het wel zal overgaan. Ik heb er trouwens lang over getwijfeld of ik dit wel zou schrijven in je dagboek. Maar het leven is nu eenmaal niet altijd rozegeur en maneschijn.

Ik mis je. Afgelopen zondag heb ik samen met Bodhi boterbloempjes voor jou geplukt .

Papa

 

Lente 07-04-2009


Dag lieve schat,

't Is weer al even geleden maar het is hier zo druk met je kleine zusje in huis. De reflux zorgt ervoor dat we ons werk en vooral heel veel was hebben.

Je boom heeft al vele knopjes gekregen. Door die paar dagen goed weer zie je ze groeien met de minuut. We kijken er echt al naar uit om je boom vol roze wolkjes te zien. Als de zon er dan in schijnt is het echt een tafereel om bij weg te dromen. We hebben hier ook nog een kleiner exemplaar in de tuin staan voor je andere zusje, deze staat wel al mooi in bloei. Ook heel lief zo'n klein boompje. Ik had de aarde onder je boom eens mooi opgegraven, wat verse potgrond bijgedaan en enkele narcissen onder geplant. Ik ben er zeker van dat je nu graag de bloemetjes ervan geplukt zou hebben om ze dan in water te soppen en er een bloemensoepje van te prepareren. Want dat is wat kindjes graag doen hé!

Bodhi heeft graag dat we met haar rondwandelen, dan wordt ze rustig. Als we langs je foto's komen, kijkt ze altijd met grote ogen naar jou. Je trekt dus wel de aandacht met je mooie lach op die foto's hoor. Ook al weet ze nu totaal nog niet wat dit betekent toch doet het plezier. Zo kunnen wij ook weer wat langer naar jou kijken en een knipoogje gooien.

Je zusje haar bedje staat naast het onze zoals jij ook altijd bij ons sliep. Een paar nachten geleden was ze wat onrustig en probeerde ik haar te troosten met mijn hand door de bedspanen. Ik probeerde haar mijn vinger te geven zodat ze deze kon vasthouden en zo in slaap zou vallen. Plots liepen de tranen me over de wangen omdat ik me ineens realiseerde dat ik jou op diezelfde manier altijd vasthield voor je in slaap viel. Toch raar hoe je bepaalde kleine handelingen even kan vergeten en je onbewust toch de emoties kan ervaren. Ik was eigenlijk blij dat het mij overkwam want daardoor wist ik wat een vertederend gevoel jij mij gaf als je je handje zo zachtjes rond mijn vinger klemde.

Er is geen dag dat je naam niet over onze lippen rolt, geen moment dat je uit onze gedachten en hart bent. Elke referentiepunt in huis of in de tuin is een moment dat we je een lach toegooien omdat jij ons zoveel mooie momenten hebt geschonken. Eigenlijk is het nog steeds ongelooflijk dat we zo een mooi meisje moesten afgeven ...

Dikke kussen,

Mama, Papa & Bodhi

 

Papa jarig 17-03-2009


Dag schattebolleke

Vandaag is Papa jarig. Normaal word je met de jaren wijzer maar bij mij is het eerder grijzer . Jij zou wel kunnen lachen met zo een grapje hé. Ik kan me nog altijd jouw betoverende lach zonder moeite voor de geest halen. En we hebben natuurlijk al onze fimpjes om hem nooit te vergeten.

Ons Bodhi begint ook nogal te lachen hoor. En ze lijkt elke dag een beetje meer op jou. Ze begint nu ook van die mooie wimpertjes te krijgen zoals jij . Je zusje heeft wel last van reflux, dat is dan weer iets dat we met jou helemaal niet hebben meegemaakt. Maar we denken dan al gauw: gelukkig is het 'maar' reflux hé. Want we zullen nooit vergeten hé Beertje hoe het is wanneer je slecht nieuws krijgt waarvan de grond onder je voeten wegzakt.
 
Er zijn de laatste tijd weer heel wat Aiko-spulletjes bijgekomen Beertje: Oma Rooi heeft vlindertjes gekocht die in het donker licht geven bij je boompje. Mama en Papa hebben een roze Paas-engel (als zoiets bestaat tenminste, het stond nu éénmaal bij het paas-gerief in de winkel) gekocht. Oma OH heeft onlangs bloemetjes meegebracht voor bij je urne. En de ouders van Caroline* hadden onlangs een mooie theelichthouder bij voor jou.

Zo zie je maar lieve schat: je bent nog altijd dicht bij ons, dichter dan ooit tevoren!

Een dikke knuffel en zoen van Papa, Mama & Bodhi

 

Liefste Aiko 27-02-2009


Dag lieve schat

Wat een rare dag vandaag. Het is zo'n mieserig weertje en ik ben met je zusje enkele kleine boodschappen gaan doen. Onderweg flitsen er zo een paar speciale momenten met jou door mijn hoofd, lieve schat. Dan krijg ik het even moeilijk en pink ik een traantje weg. Zo moest ik denken aan de lipbalsem en White Musk waarmee ik je nog een stukje van mezelf wou meegeven op die moeilijke dag. De dag waarop we jou moesten afgeven. De lipbalsem gebruikte ik al een tijdje omdat ik het leuk vond om je fijne lipjes mooi te maken. En dan jou babygeurtje, ik snuffelde toch zo graag aan je hoofdje en haartjes. Voor een stukje kan ik dit nu terug doen met ons Bodhi maar dat is toch niet helemaal hetzelfde hé. Je zal toch altijd iets speciaals blijven, een pracht van een kindje! Het was dus maar om te laten weten dat we je nog enorm missen lieve schat ...

Dikke knuffel

Mama, Papa en Bodhi

 

Valentijntje 14-02-2009


Dag Beertje

Vandaag is het Valentijn, 14 februari. Dat is voor Mama en Papa geen makkelijke datum. Op die dag kregen we twee jaar geleden te horen dat je een ongeneeselijke spierziekte had en dat je niet zo lang meer bij ons zou zijn. Alleen door dit te typen, laaien emoties weer hoog op. Bovendien kregen we op Valentijn vorig jaar te horen dat je eerste zusje ook SMA had en dat we de zwangerschap moesten onderbreken. En nu, nog een jaar later, zijn we hier thuis met je zusje Bodhi met een blij gevoel en onze handen vol. Zo zie je maar hoe het leven doorgaat, op en neer, op en neer...

Met Bodhi gaat alles goed. Ze weegt ondertussen al 3,800 kg en ze is een zéér levendige baby. Ik ga hier niet veel uitwijden over hoe verschillend jullie zijn in beweegelijkheid. Dat is heel confronterend voor ons. Het stemt ons gelukkig en tegelijkertijd vult het ons hart met spijt. Naast de verschillen zijn er vooral de gelijkenissen in uiterlijk. Jullie zijn absoluut zusjes met heel veel dezelfde trekjes en allebei met betoverende blauwe kijkers.

We hebben je altijd dicht bij ons gehouden Aiko en wat ons betreft, ben je voor een groot stuk teruggekomen in Bodhi. Als we met Bodhi bezig zijn, zijn we tegelijkertijd begaan met jou. Soms lijken jullie wel één. En zo kunnen we toch dubbel en dik van jullie allebei genieten.

Dikke zoen voor onze Kampioen.

Papa, Mama & Bodhi

 

Aiko heeft een zusje! 27-01-2009


Dag schattebolleke

Proficiat Aiko-Beertje, je bent grote zus! Gisteren, 26 januari 2009, is je zusje Bodhi geboren om 14u24 na een heel vlotte bevalling. Om 7u zijn we naar het ziekenhuis vertrokken omdat Mama's water een half uurtje eerder was gebroken. Rond 11u heeft ze een epidurale gekregen en om iets voor half drie in de namiddag was je zusje er: Bodhi Aiko Uytterhoeven, 49 cm en 3,140 kilogram.

Toen we aankwamen in het ziekenhuis kregen we kamer 314 op het verlossingskwartier. 314... het kamertje waar we in februari 2007 het verschrikkelijke nieuws kregen dat ons Aiko SMA had... hetzelfde kamertje waar we in februari 2008 een zwangerschap onderbraken, weeral door die SMA... Maar nu ook het kamertje waar we voor het eerst rustig samen konden zijn met ons Bodhi. En jij bent er de ganse tijd natuurlijk bijgeweest hé Aiko, met je prachtige foto dicht bij ons.

Nu liggen Mama en Bodhi op dezelfde kamer op de materniteit waar we ook met jou lagen Beertje, dat hebben we speciaal zo gevraagd. Ons Mama heeft dat weer heel goed gedaan gisteren. Ze heeft wel wat afgezien natuurlijk maar het is toch allemaal redelijk vlotjes verlopen. Zusje drinkt ook goed aan de borst. Ze maakt heel krachtige en uitgesproken bewegingen. Dat is dan weer iets wat helemaal anders was bij jou Beertje, en dat  is maar goed ook natuurlijk hé.

Emotioneel zijn Mama en Papa er goed doorheen geraakt gisteren. Het was natuurlijk dubbel maar we genieten toch écht en met vólle teugen van je zusje. Ze is haar eigen karaktervolle dame die zich soms luid laat horen en met ook enkele duidelijk Aiko-trekjes. Nog een mooi detail: Bodhi is geboren op de verjaardag van Mama's zus, jouw Metertje en ook Bodhi's Metertje. De Meter was door het dolle heen

We hebben nu een heel drukke week voor de boeg en ik kom later nog wat meer schrijven.

Kom, op naar je zusje lieve schat.

Papa, Mama en Bodhi

 

2 jaartjes 10-01-2009


Lieve Aiko

Hiep hiep hoera, lieve schat, vandaag 2 jaartjes. Ongelooflijk hoe snel het allemaal gaat. Op 10 januari 2007 om 11u30 is het mooiste geschenk in ons leven gekomen en dat was jij, ons dappere meisje Aiko. We hebben ook al enkele mooie verjaardagskaartjes gekregen van je oma en opa Rooi, onze tante en natuurlijk ook je meter. Ook de berichtjes op je site maken echt wel dat mensen aan je denken en dat doet toch plezier.

Dat we je nog elke dag missen moet ik niet meer zeggen... dat weet je wel. We hebben de kerstlampjes in je boom bewust laten hangen. Ik denk dat we die het hele weekend nog laten stralen. Ook de vogeltjes die aan de mezenbollen komen eten, geven altijd een gezellig teken van leven. Voor ons zijn het allemaal jouw vriendjes, misschien raar voor anderen maar voor ons een gevoel van je dichtbij te hebben.

Mijn buik staat nu echt wel goed rond, amaai, ik denk dat mijn vel wat te kort aan het worden is. Alle dagen goed smeren, is de boodschap. Gisteren had ik wat meer voorweeën dan de andere dagen, misschien onbewust omdat jou verjaardag eraan kwam. Had je brusje zich nu laten aanmelden, hadden we er niet kwaad om geweest zijn. Maar de natuur mag je nu eenmaal niet forceren. Ik hoop wel dat ik niet tot 40 weken moet wachten.

De grootste liefde in je papa zijn leven dat ben jij zonder twijfel. De tweede grootste die kent hij nog niet helemaal maar dat zal niet lang meer duren. De derde plaats is hopelijk voor mij want zijn koersfiets die heeft ook een plekje gekregen. Ik denk dat het is omdat hij nog steeds niet heeft kunnen rijden op de fiets door zijn arm. Hij heeft er al een paar keer proberen te gaan opzitten maar zonder mijn steun lukt het nog steeds niet goed. Dit zorgt wel voor binnenpretjes maar ik probeer me serieus te houden.  'T is door jou dat papa een fervent fietser geworden is en daarom is hij heel fier dat jouw naam op z'n nieuwe fiets staat.

Het is nu aftellen naar de komst van je brusje, alles staat klaar en jouw foto die gaat ook mee natuurlijk. We zullen jou stralende oogjes en lieve lachje goed kunnen gebruiken.

Vele lieve knuffels en dikke kussen

Mama & Papa

  

 
©de-witte