Augustus 2007
 

Moeilijk

Begin deze maand heeft Aiko een zware nacht van donderdag op vrijdag. Ze jammert veel, is niet blij en het blijft laf en drukkend weer met weinig zuurstof in de lucht. We verhogen Fientje. De dag daarna, vrijdag 3 augustus, heeft Aiko een veel betere dag. An van de thuiszorg komt een nieuwe maagsonde zetten.

We maken van de gelegenheid gebruik om nog enkele foto's te maken van Aiko zonder de sonde die over haar gezichtje loopt. Zoals altijd maken we zelf fotootjes van ons drieën. Papa houdt het fototoestel in de lucht en dan maar snel lachen allemaal. Het is niet zo makkelijk om deze keer goede foto's te maken want ons Aikootje heeft geen kracht meer om haar nekje recht te houden.

Priester

Ook priester Rudy Borremans komt langs. Met Rudy bespreken we hoe we Aiko willen vieren als ze er niet meer is. We willen een mooie en positieve viering met veel symboliek en daarom willen we alles goed kunnen voorbereiden. Teksten schrijven, muziek zoeken,... Rudy heeft zelf ook heel goede ideeën en Aiko's viering zal ongetwijfeld heel mooi worden. We spreken af met Rudy om terug samen te zitten over een paar weken zodat we alles nog eens kunnen overlopen. We mogen Rudy altijd bellen als er iets voorvalt en dan zal hij meteen langskomen.

Vrijdagavond is een leuke avond hé Aiko. Mama is naar de verjaardag van nonkel Nicolas. Nu ja, ons mama is niet ver weg hé, Metertje en haar vriend wonen naast ons. Ons mama die staat altijd paraat voor ons hé. Het is toch bijna altijd ons mama hé die 's nachts opstaat voor je voeding en Fientje. Ze houdt ook heel nauwgezet een schema bij waarop ze telkens noteert wanneer je hoeveel voeding of medicatie krijgt. 

Vanavond doen papa en Aiko lekker zotjes hé. Zingen en wasjes doen. Naar de olieprojector kijken en samen kijken naar Footloose op televisie. Je hebt nogal gelachen hoor en de papa helemaal verleidt met die prachtige charmante blauwe kijkers.  

Zaterdag en zondag zijn heel warme dagen. Aiko ademt zwaar. Ze is vrij suf en slaapt veel. Het valt ons wel op dat Aiko er heel goed uitziet. Normalerwijze ziet ze redelijk bleekjes maar nu heeft ze een mooie blos op haar wangetjes. Op zondagavond eten we samen met Metertje en Oma Oud-Heverlee een ijsje. We zitten allemaal rond Aiko's parkje terwijl ons dochtertje zachtjes slaapt.

De nacht van zondag op maandag wordt Aiko wakker rond 2u30. Ze heeft nogal warm en daarom verfrissen we haar eventjes. Het is niet nodig maar toch geven we haar ook een nieuw pampertje want ons Beertje kan daar echt van genieten. Dat we haar billetje poederen, heeft ze altijd heel graag. We spelen nog eventjes met ons Beertje en we zetten de olieprojector nog eens aan. Daar kan ze toch altijd met zoveel bewondering naar kijken. Aiko valt terug in slaap.

Engeltje

Om 9u30 stellen we vast dat ons dochtertje in haar slaap is heengegaan. Een verschrikkelijk moment waarop de wereld onder onze voeten wegzakt én toch tegelijk een moment waarbij we een zweem van opluchting voelen. Dit is een einde zoals we gehoopt hadden. Aiko is vredig weggeleden in haar slaap. Ze heeft geen infecties opgedaan, ze heeft geen pijn gehad, ze heeft niet afgezien. Met de aandoening die Aiko had, heeft ons dochtertje de meest comfortabele weg mogelijk afgelegd.

Het is net alsof ons Aikootje slaapt. Ze is nog altijd even mooi en ze voelt ook nog lekker warm aan. Maar wat missen we haar hemelsblauwe kijkers. We knuffelen ons dochtertje intens. We kunnen Aiko nu vastpakken zonder dat we bezorgd hoeven te zijn over haar diafragma. Voor papa is het trouwens al weken geleden dat hij zijn dochtertje heeft kunnen oppakken zonder dat Aiko er ongemakkelijk van wordt.

Afscheid

We wassen ons Aiko, geven haar een laatste pampertje en doen haar mooiste kleedje aan. Ons dochtertje ziet er nog altijd beeldschoon uit. Iets voor de middag komt de huisarts het overlijden vaststellen. De huisarts zal de thuiszorg van Gasthuisberg op de hoogte brengen. We bellen de begrafenisondernemer en komen overeen dat wij Aiko zelf later op de namiddag naar het funerarium zullen brengen.
 
Tegen 12u komt Rudy Borremans naar ons thuis. Inmiddels zijn onze ouders ook gearriveerd. Aiko wordt gezalfd. Samen met Rudy, onze ouders en Aiko's meter en peter nemen we afscheid van ons dochtertje. We staan allen in een kring met mama die Aiko vasthoudt. We luisteren naar Rudy, koesteren ons Aiko, vechten met onze tranen en luisteren naar een liedje:


‘Lullaby’ (‘Vlinder’) van Creed

(luister hier)

Hush my love now don’t you cry 
Everything will be all right 
Close your eyes and drift in dream                    
Rest in peaceful sleep                                        

If there’s one thing I hope I showed you    
Hope I showed you                                                

Just give love to all                                                

Oh my love… in my arms tight                               
Every day you give me life                                     
As I drift off to your world                                      
Will rest in peaceful sleep                                      

I know there’s one thing that you showed me       
That you showed me                                            

Just give love to all                                               
Let’s give love to all                                              


Na dit afscheid houden we ons Aiko dicht bij ons en maken we enkele laatste foto's. We wikkelen haar samen met Bumba, Knorretje en een foto van ons drieën in haar favorietje dekentje. Op de achterzijde van de foto schrijven we 'Voor altijd onze kleine meid, Mama & Papa'.

Iets na 16u rijden we met ons dochtertje naar het funerarium. De begrafenisondernemer en zijn echtgenote geven ons alle tijd om afscheid te nemen van ons Aiko. Het valt niet in woorden te omschrijven hoe moeilijk het is om ons dochtertje achter te laten. Maar ons Aiko is nu nog zoveel meer dan ooit te voren. Jij bent voor altijd bij ons lieve schat op zoveel verschillende manieren.

Crematie

Aiko's lichaam wordt gecremeerd op donderdagochtend 9 augustus. De dag voor ons dochtertje 7 maanden zou worden. We gaan niet mee naar het crematorium. Dat is een beslissing die we na veel wikken en wegen genomen hebben. Het funerarium, haar kist, een crematie... het zijn allemaal beelden die we niet als herinnering willen aan ons Aiko. Ons Aiko heeft bijna zeven maanden dag en nacht steeds thuis dicht bij ons geweest. Zij was een blije en heel charmante baby die de ganse familie voor altijd heeft betoverd met haar unieke charisma. Dat is Aiko, nu nog steeds.

In de namiddag gaan we Aiko's asse halen bij de begrafenisondernemer. Meneer en mevrouw Rosier uit Ottenburg hebben ons steeds heel goed opgevangen en alle tijd gegeven die we nodig hadden om afscheid te nemen. Aiko is nu voor eeuwig thuis.

Afscheidsviering

Ondertussen hebben we samen met Rudy Borremans Aiko's afscheidsviering kunnen plannen. Op zaterdag 11 augustus houden we met Rudy, onze ouders, Aiko's meter en peter en papa's grootouders een afscheidsviering. We planten een Japanse Kerselaar en strooien een deel van Aiko's asse rond de wortels.

In Japan is de bloesem van een kerselaar symbool voor de schoonheid in elk moment, maar ook symbool voor het einde dat onvermijdelijk is. De bloesem van een kerselaar wordt gemarkeerd door een kort bestaan. De bloesem verlaat de boom vooraleer zijn schoonheid vervaagt en valt wanneer ze op zijn mooist is. Ook ons dochtertje was te mooi voor deze wereld.
 
In het boekje dat we hebben gemaakt kan je alles lezen over de afscheidsviering.

Dit is Aiko's afscheidskaartje.

 
©de-witte