Januari 2007
 

Bevalling

Tijdens de avond van 9 januari kampt An met hevige rugpijn en misselijkheid. Rond 20u30 nemen we de koffers en vertrekken we naar het ziekenhuis. Maar halverwege besluiten we toch terug te keren. Een korte pitstop waarbij An's avondeten in Heverleebos belandt, brengt een einde aan haar misselijkheid en de rugpijn is nu ook veel minder. We keren terug naar huis. Het ziekenhuis is niet ver, een kwartiertje rijden. Later op de avond steken de rugpijn en misselijkheid terug de kop op en vertrekken we opnieuw richting ziekenhuis.

An kampt niet zozeer met pijn afkomstig van weeën maar wel met rugpijn. Die pijn is voor haar niet meer te harden en na een paar uur afzien, vraagt ze een epidurale. Oef, na de epidurale kalmeert de situatie wat. Het water breekt en het persen kan beginnen maar daar loopt het even spaak. Na enkele keren persen, blijkt dat de vliezen toch nog niet volledig gebroken zijn. Een aandachtige vroedvrouw brengt soelaas. Tijd voor het grote werk.

Ondertussen zijn we 10 januari rond 11u. An wordt naar het verlossingskwartier gebracht. Ze doet flink haar best en het wordt een redelijke normale bevalling. Er komt wel met een knip aan te pas en een kleine bloeding van de baarmoeder wordt perfect opgevangen door de gynaecoloog.

Op woensdag 10 januari 2007 om 11u30 wordt ons dochtertje Aiko geboren. Ze weegt 2 kilogram, 990 gram en meet 49 cm.

Direct na de bevalling ligt ze rustig op mama's buik en weent ze zachtjes. Tot papa haar in de armen mag nemen. Ons Aiko stopt direct met wenen wanneer hij tegen haar praat. Wat heeft ze mooie blauwe ogen! 'T is werkelijk een héél mooie baby. Wat zijn we fier op ons Aiko met haar oh zo gepaste naam.

Aiko is in het oosten een uitgesproken meisjesnaam, 'Ai' betekent 'liefde', 'Ko' betekent 'kind'. Welkom in ons midden liefdeskindje Aiko!

Genieten

De uren en dagen na de bevalling lopen op wieltjes en zijn als een droom. Ons dochtertje drinkt meteen flink aan de borst. Volgens de pediater is ook de test van haar loopreflex goed, hoewel die reflex niet heel uitgesproken lijkt.

Aiko's grootouders, meter en peter zijn in de wolken. En wat het allerbelangrijkste is: Aiko is een gezonde baby. Mama geeft Aiko haar eerste badje en papa geniet wanneer hij zijn dochtertje voor het eerst mag pamperen.

Geboortekaartje

Op dag 1 komt de fotografe langs om een foto te maken voor Aiko's geboortekaartje. Ons Aiko is er niet zo blij mee dat ze even moet in de lucht bengelen voor haar foto maar we zijn blij met het resultaat.

In de aanloop naar de bevalling hebben we al gewerkt aan het concept voor het geboortekaartje. We willen iets speciaal voor Aiko, geen cliché kaartje dat té 'baby' is naar onze smaak. We bouwen daarom verder op het idee van een concertflyer en een theateraffiche.

Aiko's geboortekaartje kan je hier bekijken.

Thuiskomst

Op maandag 15 januari verlaten we het ziekenhuis en dat wordt vooral voor An een moeilijke dag. Gepakt als muilezels zijn we, hoewel papa de vorige dagen al veel mee naar huis heeft genomen sleuren we naast An's koffer ook vandaag nog vele cadeautjes mee. Ons belangrijkste pakje ligt lekker warm in haar maxi-cosi en trekt er zich allemaal niet te veel van aan.

Dat kan niet gezegd worden van de mama, die is heel zenuwachtig om thuis binnen te stappen. Enerzijds omdat ze de veilige omgeving van het ziekenhuis achter zich moet laten maar ons Bobje zal wel de andere reden zijn. Bob is onze Jack Russell - Fox Terriër kruising, een heel lieve maar ook overenthousiaste hond. We zijn allebei benieuwd hoe hij op Aiko zal reageren.

Wanneer we thuiskomen, worden we verwelkomd door een grote houten beer die een houten bordje met 'Aiko' erop rond zijn nek draagt. Een creatie van An's ouders zo blijkt, 't is eens iets anders in het straatbeeld dan de klassieke ooievaar.

Bobje is héél enthousiast om ons te zien en hij is natuurlijk heel nieuwsgierig naar Aiko. Maar na kort en intens snuffelen aan ons dochtertje is zijn interesse snel verdwenen. Gelukkig maar want het is zowel voor mama als papa toch even het hart vasthouden wanneer onze 'zotten hond' zo rond ons dochtertje draait. Misschien hebben de pampers met Aiko's geurtje die papa de dagen voordien mee naar huis heeft gebracht toch hun werk gedaan.

De stress van vandaag eist toch wat zijn tol op An. Ze zit er wat onderdoor na de bevalling en het vele bezoek in het ziekenhuis. Nu zal ze misschien toch wat kunnen recupereren in haar vertrouwde omgeving met Aiko die toch wel een rustige baby is.

Voor de papa is de eerste nacht dan weer even wennen. Aiko slaapt bij ons op de kamer en bij elke kik die ze maakt, schiet de papa recht. Die Aiko-geluidjes is An dan al gewoon geworden tijdens de nachten met de baby in het ziekenhuis maar voor de papa is dat nog nieuw natuurlijk.

 
©de-witte